Eerst openen, dan pas besluiten

Er bestaat een eenvoudig model voor, de participatiediamant van Sam Kaner. Je kunt het gerust opzoeken. Stel je een ruit voor die van links naar rechts loopt. Eerst gaat ze open, dan blijft ze een tijdje breed, en op het einde loopt ze weer dicht.

Het eerste deel is de divergente fase. Je opent de ruimte en je verkent. Je vraagt meningen, ideeën en input aan de mensen rond de tafel. Soms gaat daar een korte presentatie of briefing aan vooraf, maar daarna is het de bedoeling dat jullie samen nadenken.

Tijdens dat verkennen komen er punten naar boven drijven. Een deel zijn punten van gelijkenis, waar iedereen het al over eens is. Een ander deel zijn punten van verschil, waar je nog niet uit raakt. En die laatste zijn eigenlijk de interessantste. Ik vergelijk ze soms met kleine juweeltjes die overal verspreid liggen en die je moet oprapen. Je vergadert zodat iedereen begrijpt en meewerkt, ook als het plan al lang in het hoofd van één persoon zat.