Mensen vergeven je een wazig beeld sneller dan slecht geluid. Zo zet je je online setup in orde, met een backup voor als er toch iets uitvalt.

Een online meeting die begint met ‘wacht, ik hoor jullie niet’, dat heb je vast al meegemaakt. En dan zegt iemand dat zijn camera niet werkt. Misschien heb je het zelf ook al eens gezegd. De meeting begint dan met vijf minuten techniek, terwijl iedereen naar een zwart vakje zit te kijken.

In een opleiding over digitaal en hybride vergaderen overliepen we samen wat je setup nodig heeft. Ik zei daar ook eerlijk dat ik ‘mijn camera werkt niet’ eigenlijk geen excuus meer vind. Dat klinkt streng, en dat is het een beetje. Want bijna alles wat misloopt, kun je vooraf checken.

Wat je met AI bouwt, moet een ander later ook kunnen lezen, mens of agent. Vraag je agent om de documentatie te schrijven voor je iets live zet.

Je hebt met je agent een tooltje gebouwd en het werkt. Je collega's willen het ook gebruiken. En dan komt de vraag die niemand graag hoort: hoe installeer ik dat? Je weet het zelf nog ongeveer, want je zat erbij. Maar binnen drie maanden weet je het misschien ook niet meer. En wie er na jou aan verder werkt, weet het al helemaal niet.

In een vibe coding-opleiding vertelde ik over een organisatie met oude software. Ze wilden daar met AI makkelijker mee werken, en ik bouwde voor hen een paar tools. Het bouwen was eigenlijk maar de helft van het werk. Andere mensen moesten later ook kunnen lezen hoe die tools werken. En bij uitbreiding ook hun agents. Dus moest alles gedocumenteerd zijn.

Opdrachten om in Copilot te plakken naast je open document in Word, Excel of Outlook, zodat hij het werk in je bestand doet en jij niet meer knipt en plakt.

Je hebt Copilot open in Word, in Excel of naast een mail in Outlook. Het document staat er, de chat staat ernaast, en de cursor knippert. En dan weet je eigenlijk niet goed wat je moet vragen. Dus vraag je iets wat je ook in de losse chat zou vragen. En je krijgt weer een tekst die je zelf mag overplakken.

Deze swipefile geeft je korte opdrachten die je in Copilot plakt terwijl je bestand openstaat. Ze zijn geschreven voor het moment waarop Copilot in je document zelf mag werken. Je kiest er een, je vult in wat tussen haakjes staat, en je kijkt wat hij doet. Neem er een kwartiertje voor, met een document dat je toch al moest aanpassen.

Een meeting die wacht op wie te laat is, kost de tijd van wie er al zit. Zo respecteer je de klok, van het eerste tot het laatste kwartier.

Je zit klaar voor een meeting van tien uur. Om vijf over tien is er nog altijd iemand niet. Dus wacht iedereen. Er wordt wat gebabbeld en er wordt een mail gecheckt. En om kwart over begint het eindelijk. Je herkent dit wellicht, en misschien vind je het zelfs normaal. Ik denk dat bijna iedereen het zo meemaakt.

In een opleiding over vergaderen begon ik stipt op het afgesproken uur. Ook als niet iedereen er geweest was, was ik gestart. Ik vroeg de groep waarom ik dat zo belangrijk vind. Het antwoord kwam meteen: anders zitten al de anderen gewoon te wachten. En dat is tijdverspilling.

Alles vooraf uitschrijven of bouwen in korte lussen? Allebei kan, maar wie het resultaat pas op het einde ziet, krijgt vaak een keuken die hij niet wou.

Misschien heb je al gelezen dat je bij vibe coding eerst alles moet uitschrijven. Een volledige specificatie, tot op het laatste scherm. Pas daarna mag je agent beginnen. En misschien zit je dan voor een leeg document, met het gevoel dat je dat allemaal nog niet weet. Dat is geen teken dat je er niet klaar voor bent. Zo werkt een creatief proces gewoon niet bij iedereen.

In een vibe coding-opleiding hadden we het over twee manieren van werken. De ene noemt men spec coding, van specification. De andere werkt in lussen, met voortschrijdend inzicht. En ik vertelde de groep eerlijk dat de ene niet beter is dan de andere. Ze passen bij een ander soort mens.

In de losse chat geeft Copilot je vooral tekst terug. Open hem in Word, Excel of Outlook, en hij doet daar zelf het werk in je document.

Je vraagt Copilot in de chat om je rapport bij te werken. Je krijgt een nette tekst terug. En dan mag je die zelf gaan overplakken in je document, stukje per stukje. Misschien vraag je je dan af waar die AI-assistent eigenlijk voor dient, als jij nog altijd het knip- en plakwerk doet.

In een Copilot-workshop kwam die vraag ook boven. De chat van Copilot kan normaal gezien weinig met je bestanden. Hij steekt geen documenten in mapjes en hij past niets aan in je Word. Maar open je Copilot in de app zelf, dan verandert dat. Daar doet hij gewoon wat je moet doen.

Vier prompts om het geheugen van je AI op te ruimen: eerst testen wat hij nog gelooft, dan voorstellen, beslissen en de kaart klein houden. Jij beslist wat weg mag.

Je AI heeft een geheugen gekregen, en de eerste weken was dat een verademing. Intussen zit er van alles in. Logjes van taken, afspraken die al lang veranderd zijn, en dezelfde notitie in drie versies. Je AI leest dat allemaal met even veel overtuiging. Hij weet niet welke regel van vorig jaar is. Met deze vier prompts ruim je dat geheugen op in een kwartiertje. Je AI doet het leeswerk en stelt voor, en jij beslist wat blijft. Het werkt met een map met notities, een vault in Obsidian of een project in Claude of ChatGPT met bestanden.

Eén kaart om naast je scherm te hangen: vier standen van het denkniveau van je AI, twee vragen om de knop te zetten en twee prompts voor je eigen vuistregel.

Je hebt in je AI-tool waarschijnlijk een knopje voor hoe diep hij nadenkt. Bij Claude heet het denkniveau of effort. Bij Copilot kies je tussen Auto, Quick response en Think deeper. En als je bent zoals de meeste mensen in mijn workshops, staat dat knopje nooit aangeraakt op de standaard. Of het staat voor de zekerheid op het hoogste. Een mailtje naar je boekhouder op het hoogste niveau is eigenlijk een beetje als een volledige keuring bij je garagist. En dat omdat je ruitenwisser piept. Dat is heel grondig, alleen sta je er wel een halve dag op te wachten.

Je hoeft niet te kiezen tussen een agent en een workflow. Laat de agent maken wat telkens anders is, en een vaste workflow doen wat altijd hetzelfde is.

In een opleiding over automatisering lieten we een workflow op een vast uur lopen. Een deelnemer vroeg me of dat ook gewoon met Claude of ChatGPT kon. En die vermoedde dat je dan wel veel meer tokens verbruikt. Misschien zit je met dezelfde twijfel, nu je overal hoort dat agents alles kunnen. Dan lijkt een gewone workflow bouwen een beetje ouderwets.

Het vermoeden klopte. En ik zou er nog iets aan toevoegen: je hoeft eigenlijk niet te kiezen. De opstellingen die in de praktijk goed lopen, gebruiken allebei, elk voor het stuk waar ze goed in zijn.

Laat je agents bijhouden wat ze doen, en hun geheugen groeit sneller dan je denkt. Een vaste opruimbeurt houdt het klein, een beetje zoals dromen.

Je hebt je AI een geheugen gegeven. Dat kan een map met notities zijn of een bestand met wat hij over jou moet weten. Misschien is het zelfs een volwaardig tweede brein in Obsidian. De eerste weken werkt dat heel goed. Je moet minder uitleggen en je agent weet waar hij moet zoeken. En dan merk je op een dag dat hij trager zijn weg vindt. Of dat hij iets bovenhaalt dat al lang niet meer klopt.

In een vibe coding-opleiding toonde ik hoe mijn eigen agents met zo'n geheugen werken. En ik moest eerlijk toegeven dat ik daar zelf tegenaan gelopen ben. Op een bepaald moment begon mijn vault wel heel erg complex te worden.

Een werkblad van een kwartiertje voor je terugblik met je AI: eerst je eigen gok, dan zijn antwoord, één keuze, en twee prompts om de lus te sluiten.

Je werkt al een tijdje met je AI, en hij kent intussen een flink stuk van je werk. In het artikel lees je hoe je hem laat terugkijken op wat jullie samen deden. Dat antwoord komt soms hard binnen. En dan is de verleiding groot om het te lezen, even te knikken en weer verder te gaan met je dag. Dit werkblad helpt je om er iets mee te doen. Je hebt er een kwartiertje voor nodig, één keer per maand of per kwartaal. Je eindigt met één ding dat je oppakt en een notitie voor je volgende terugblik.

Drie vragen voor je je AI iets vraagt

Loopt je bouwproject met AI vast, dan helpt nog wat langer doorduwen zelden. Stop op tijd, en praat je probleem hardop uit, tegen een badeend, een collega of je agent.

Het is laat, je app doet nog altijd niet wat je wil, en je denkt: nog één prompt. Daarna nog één. Je herkent dit misschien wel, als je al eens met AI iets gebouwd hebt. En de volgende ochtend open je je project en denk je: oei, oei, oei, wat is dat hier allemaal geworden?

In een vibe coding-opleiding sprak ik daarover met de deelnemers, bij de good practices die ik zelf probeer te volgen. Twee ervan lijken op het eerste gezicht niets met technologie te maken te hebben. Ze helpen je toch vaker uit de knoop dan een betere prompt.

Elke workflow heeft punten waar hij moet kiezen welke kant hij op gaat. Zo bepaal je per splitsing of een regel, een agent of jijzelf beslist.

Je wil een stuk van je werk automatiseren en je tekent de stappen uit. Mail komt binnen, iets leest die mail, en dan moet er iets gebeuren. Alleen moet er op dat moment ook gekozen worden. Is dit een echte vraag of is het spam? Is dit document een factuur of een contract? In een opleiding over automatisering vroeg een deelnemer me of zo'n workflow dan AI is of niet. Een goede vraag, want je hebt waarschijnlijk zelf ook het gevoel dat het het een of het ander moet zijn.

Het antwoord is eigenlijk: allebei, en per splitsing anders. En hoe beter je die splitsingen ziet, hoe makkelijker je workflow wordt om te bouwen.

Naast je model staat er een tweede knop: hoe diep je AI nadenkt. Hoger is niet altijd beter. Zo kies je per taak het juiste denkniveau.

Naast de keuze van je model staat er in veel AI-tools een tweede knopje. Bij de ene tool heet het ‘denk dieper’, bij de andere ‘effort’ of ‘redeneren’. En misschien staat het bij jou al een tijdje op de hoogste stand, want meer nadenken klinkt gewoon beter. In een webinar over Claude kwam daar een vraag over uit de chat. Iemand schreef dat de combinatie van model en effort eigenlijk nooit echt duidelijk was.

Ik begrijp die verwarring wel. Je hebt twee knoppen die allebei iets met slimheid lijken te maken hebben. En niemand legt uit wat de tweede precies doet. Dus zet je ze allebei maar op het maximum, voor de zekerheid.

Vraagt je agent bij elke stap toestemming, dan klik je op den duur blind op approve. Zo leg je de controle waar ze echt iets uithaalt.

Je kent het misschien. Je geeft je agent een opdracht en hij gaat aan de slag. En dan begint het: mag ik dit bestand lezen, mag ik dit commando uitvoeren, mag ik deze map aanpassen? De eerste keren lees je elke vraag aandachtig. Na een halfuur klik je gewoon door.

In een opleiding over automatisering vertelde ik dat ik genoeg mensen ken die zo de hele dag rondlopen. Laptop open, en dan paf, paf, paf, op approve. En eerlijk gezegd begrijp ik dat. Maar dan heb je wel een vreemde situatie. De knop die je moet beschermen, is de knop die je het snelst indrukt.

Zinnen die je letterlijk kunt zeggen om een meeting te openen, samen te verkennen, met weerstand te werken en af te sluiten. Plus een prompt voor je notities.

Je weet dat je eerst moet openen voor je besluit. En dan zit je daar, iedereen kijkt naar jou, en de eerste zin die je zegt is toch weer je eigen oplossing. Dat overkomt ervaren facilitators ook, hoor. Onder druk grijpt je brein naar wat het al kent. Dus helpt het om voor elk moment van je meeting een paar zinnen klaar te hebben.

Deze swipefile geeft je die zinnen. Ze volgen de participatiediamant van Sam Kaner uit het artikel: openen, verkennen, dichtlopen en afsluiten. Je leest ze in vijf minuten door voor je volgende meeting. En je kiest er gewoon een paar die bij jou passen.

Dezelfde vraag, hetzelfde model, en toch een ander antwoord? Dan beslist de app mee. Zo lees je een weigering en weet je wat je ermee doet.

Je vraagt je AI iets heel gewoons en je krijgt een beleefde weigering. Je probeert hetzelfde in een andere tool, met hetzelfde model eronder, en daar lukt het wel. Dat voelt eigenlijk een beetje willekeurig. In een vibe coding-opleiding liep een deelnemer daar ook tegenaan. Ze zei letterlijk: ‘Het is toch heel raar. Hoe kan dat dan?’

Het antwoord zit niet in je prompt en ook niet in het model. Het zit in de app eromheen. En als je dat eenmaal ziet, ga je een weigering heel anders lezen. Je weet dan waar je moet zoeken. En je weet ook wanneer je beter gewoon stopt met proberen.

Geen aanvraag blijft liggen en geen opvolging raakt vergeten. Hoe AI je helpt snel te antwoorden en op tijd op te volgen, zonder dat je klanten het koud krijgen.

Je was een hele dag bij een klant. 's Avonds kijk je in je mailbox en zie je een aanvraag die vanochtend vroeg binnenkwam. Je antwoordt meteen, maar je weet het al. Wie 's ochtends een vraag stelt en pas na het avondeten antwoord krijgt, heeft intussen ook een andere aanbieder gemaild.

Met slordigheid heeft dat volgens mij weinig te maken. Een aanvraag die blijft liggen is zelden een slechte aanvraag. Meestal zat je dag gewoon te vol. En hoe voller je dagen worden, hoe vaker dit gebeurt, en hoe minder tijd je hebt om het te merken.

Het handwerk dat elke week terugkomt, hoeft niet bij jou te blijven. Wat AI kan overnemen van je mails, verslagen en offertes, en hoe je klein begint.

Je zit op zondagavond aan de keukentafel met je laptop open, terwijl je eigenlijk al in de zetel wou zitten. Er moeten nog offertes de deur uit. Drie klanten wachten op het verslag van vorige week. En in je mailbox staan aanvragen die je allemaal net iets anders moet beantwoorden. Moeilijk werk is dat meestal niet. Het komt wel elke week terug, en het kost je net de uren die je aan je klanten had willen geven.

Je herkent dit misschien wel. Ik zie het bij veel zelfstandigen die ik ontmoet. Ze zijn goed in hun vak, en toch zitten ze 's avonds vast aan het handwerk eromheen. Je vraagt je waarschijnlijk al af of dat ooit anders kan.

Je voorsprong zit in persoonlijker werken. AI helpt je om sneller en meer op maat te werken, met je eigen stem erbij.

Na een training krijgen alle deelnemers meestal dezelfde mail. Bedankt voor jullie aanwezigheid, hier zijn de slides, tot een volgende keer. Dat is netjes en iedereen doet het zo. Het is bijna grappig: hoe beleefder en algemener de mail, hoe sneller je ze vergeet.

Denk eens aan een mail die voor elke deelnemer anders is. Die verwijst naar wat die persoon zelf zei tijdens de dag. En die vraagt waar hij of zij nu mee verder kan. Inhoudelijk is dat een kleine stap. Vroeger kon je die stap gewoon niet zetten, omdat je er de tijd niet voor had.

Veel kleine kosten lopen door omdat niemand ze bekijkt. Welke taken je met AI zelf in handen kan nemen, en hoe je klein begint zonder abonnementen te stapelen.

Aan het einde van de maand zit je met je bankuittreksels. Er staat een abonnement, een factuur van de freelancer en de virtuele assistent. Daarnaast zie je het tooltje dat je gesprekken uittypt en nog een tool om je sociale media in te plannen. Elk bedrag op zich valt mee. Samen vormen ze een rij die je liever niet te lang bekijkt.

Vraag jezelf eens af waarvoor je eigenlijk betaalt. Soms is het een vak dat iemand anders beter kan. Soms kwam je er gewoon nooit zelf aan toe. Je herkent dit wellicht, en misschien vraag je je al af welke van die uitgaven tot de tweede soort horen.

Twee dubbele punten en een kort woord, en je AI weet wat je bedoelt. Zo zet ik eigen commando's in mijn vaste instructies, voor wat ik elke week vraag.

In een workshop deze week toonde ik mijn vaste instructies op het scherm. Daar staat in dat ik geen emoji wil zien. En niet te veel opsommingstekens, en gewone hoofdletters. En daaronder staat een rijtje regels die beginnen met twee dubbele punten. Dat zijn de regels die ik het vaakst gebruik, en ze zijn amper een woord lang.

Kopieer gerust de prompt onderaan dit artikel, dan schrijf je samen met je AI je eerste sneltoets.

Wat je elke week opnieuw typt

Kijk eens naar je eigen chatgeschiedenis. De kans is groot dat je dezelfde vragen telkens opnieuw formuleert. Vertaal dit naar het Nederlands. Schrijf een korte bio over mij. Maak deze tekst wat losser. Elke keer typ je een zin, soms twee. En elke keer is die net iets anders, dus het resultaat ook.

De beste prompt schrijf je niet alleen. Met één zin aan het einde laat je AI jou eerst bevragen, en word je zelf scherper in je denken.

Mensen vragen me vaak naar de perfecte prompt: welk sjabloon, welke volgorde, welke magische woorden. Je hebt je dat misschien ook al afgevraagd. Mijn antwoord verrast de meeste deelnemers, want ik schrijf mijn beste prompts niet alleen. Ik laat AI mij eerst bevragen.

Kopieer de prompt onderaan dit artikel. Verderop staat ook het promptpakket met zes metaprompts die jou eerst bevragen, gratis voor members.

Eén zin aan het einde van je prompt

De techniek heet de metaprompt, en ze is eigenlijk bijna beschamend eenvoudig. Je beschrijft wat je wil bereiken en hoe een goed resultaat eruitziet. Daarna voeg je één zin toe: ‘Stel me eerst drie tot vijf vragen voor je begint.’

Een lange chat traint je AI niet, hij vult het contextvenster. Waarom de kwaliteit halverwege zakt, en de gewoonte die het oplost.

Misschien werk jij al weken in dezelfde chat. In bijna elke workshop vertelt iemand me dat, en meestal met enige trots: ‘Zo leert hij me kennen.’ Ik snap die gedachte wel, want het voelt als een collega die steeds beter weet hoe jij werkt. Alleen klopt ze niet, en net daardoor wordt het antwoord na een tijdje slechter in plaats van beter. Dat is een beetje ironisch, want je doet het juist om het beter te maken.

Kopieer de prompt onderaan dit artikel om een lange chat netjes af te ronden en proper opnieuw te beginnen.

Een eenvoudige peer-coachingoefening met de kleuren van de Six Thinking Hats. Je houdt alleen een kaart omhoog en je leert ondertussen luisteren.

Misschien wil je een collega helpen bij een moeilijke beslissing en reik je al snel oplossingen aan. Dat doen we allemaal. Er is één oefening uit mijn creativiteitsworkshop die deelnemers bijna altijd mee naar huis nemen. Je hebt er zes gekleurde kaartjes voor nodig en één strikte regel: je mag geen advies geven.

Kopieer de prompt onderaan dit artikel als je niemand hebt om mee te oefenen, en laat je AI de kaarten omhooghouden.

Hoe de oefening werkt

Je werkt in duo of in trio. Eén persoon vertelt over een idee of een uitdaging waar die mee bezig is. Dat moet iets echts zijn, geen verzonnen casus. De ander luistert, met zes gekleurde kaarten in de hand.

Vier gewoontes die van een AI-strategie dagelijkse praktijk maken, voor individuen, teams en volledige organisaties.

Je hebt een AI-strategie, of je team heeft er minstens een paar keer over vergaderd. En toch verandert er in je werkweek nog niet zo veel. Je herkent dit wellicht. EPIC helpt je om die strategie om te zetten in dagelijkse praktijk, voor jezelf, voor je team of voor je hele organisatie.

Kopieer de prompt onderaan dit artikel en pas de vier gewoontes meteen toe op één taak.

Waarom strategie alleen niet volstaat

De meeste AI-adoptietrajecten lopen mis om dezelfde reden als de meeste veranderingstrajecten. Ze richten zich op de tools en vergeten de mensen. Dat is een beetje ironisch, want de tools zijn er net voor die mensen. EPIC begint ergens anders: bij het werk dat je al doet. Zo hoef je geen apart project op te starten. Het gaat om vier gewoontes: Everyday tasks, Pair learning, Iterative feedback en Continuous improvement.

Vijf menselijke capaciteiten die AI niet kan overnemen, en een prompt waarmee je ontdekt welke jij al gebruikt in je werk.

Je kent die werkdagen wel waarop niets loopt zoals gepland. De situatie is rommelig, de richting verandert, en niemand weet precies wat er nu van je verwacht wordt. Dan heb je cognitieve wendbaarheid nodig (cognitive agility). Dat is het menselijke vermogen om je denken en je emotionele en sociale aanpak bij te sturen. Zo vind je je weg in onvoorspelbare situaties. Het is een meta-capaciteit die uit vijf capaciteiten bestaat.

Kopieer de prompt onderaan dit artikel om met je AI te kijken welke van die vijf capaciteiten jij al gebruikt.

Zeven vragen die je beantwoordt voor je op enter drukt: zo maak je van een vage prompt een betrouwbare briefing, voor oudere en eenvoudigere AI-modellen.

Je typt een korte vraag in je AI en krijgt iets terug dat er netjes uitziet. Alleen is het niet wat je bedoelde. Dus probeer je het opnieuw, en nog eens, tot je het resultaat zelf bijschaaft. Je herkent dit wellicht. Het CRAFTER framework is een vaste manier om je AI te briefen, en het zorgt ervoor dat dit minder vaak gebeurt.

Met een losse prompt heb je soms gewoon geluk. Met CRAFTER krijg je eigenlijk elke keer dezelfde kwaliteit. Je zet een vage prompt om in een duidelijke opdracht, en die kun je herhalen.

Een kanttekening vooraf: CRAFTER is een geldig framework voor oudere en eenvoudigere AI-modellen. Voor ChatGPT 5.x en Claude 5.x is het niet meer van toepassing. Daarom vind je onderaan ook een prompt voor de recentere modellen.

Van Status Quo tot Elevate: vijf niveaus die tonen hoe professionals en teams hun relatie met AI laten groeien, en wat elk niveau van mensen vraagt.

Je gebruikt AI misschien al een tijdje, en je vraagt je af waar je eigenlijk staat. Of waar je team staat. Het Superworker Model brengt vijf niveaus in kaart van hoe professionals en teams hun relatie met AI laten groeien. Snelheid of efficiëntie zeggen daar weinig over. Het model kijkt naar wat er op elk niveau mogelijk wordt, en naar wat elk niveau van de mensen in het systeem vraagt.

Kopieer de prompt onderaan dit artikel en zet je eigen werk taak per taak op de kaart.

Een kaart van mogelijkheden

De vijf niveaus heten Status Quo, Optimize, Redesign, Reinvent en Elevate. Ik zie het model als een kaart van mogelijkheden. Verschillende delen van je werk kunnen op verschillende niveaus zitten. Je hoeft dus ook niet overal het hoogste niveau te halen. Ik zou bewust kiezen waar je je energie en aandacht in steekt.

Waarom je oordeelsvermogen slapper wordt als je al je denkwerk aan AI geeft, en waarom menselijke aandacht de schaarse rekenkracht blijft.

Je laat AI steeds meer van je denkwerk doen, en dat gaat vlot. Wat er ondertussen met je eigen denken gebeurt, krijgt in het AI-gesprek te weinig aandacht. Misschien merk je er zelf nog niets van.

Kopieer de prompt onderaan dit artikel. Die helpt je kiezen welk denkwerk je voor jezelf houdt.

Wat is The Drift?

Misschien besteed je cognitief werk uit aan AI, zoals het opzoekwerk en de analyse, of het schrijven en de ondersteuning bij beslissingen. Dan begint er iets subtiels te gebeuren. De spieren die je niet gebruikt, beginnen weg te kwijnen. Dat gaat eigenlijk heel gestaag. Er is geen dag waarop je het verschil voelt.

Een chatbot wacht op jouw vraag, een agent werkt een doel af. Zo bouw je deze week je eerste eigen AI-workflow, met een prompt als hulp.

Je gebruikt AI waarschijnlijk al om vragen te stellen, en misschien vraag je je af wat daarna komt. Intussen is er een verschuiving bezig. Veel mensen hebben ze nog niet door. We gaan van AI vragen stellen naar AI-workflows aansturen.

Kopieer de prompt onderaan dit artikel, en je brengt je eerste workflow samen met AI in kaart.

Wat is het verschil tussen AI-agents en chatbots?

Een chatbot wacht op jouw input en geeft je een antwoord. Een AI-agent krijgt een doel, deelt het op in stappen, gebruikt tools en levert een resultaat af. Het is een beetje het verschil tussen iemand de weg vragen en een chauffeur inhuren die de route kent.